1997, Δημοτική Πινακοθήκη Λαμίας «Αλέκος Κοντόπουλος»,Λαμία

sq_af_340 (2 of 26)Η μεγάλη αναδρομική έκθεση των έργων του Βασίλη Σίμου που διοργάνωσε ο Δήμος Λαμιέων το φθινόπωρο του 1997 στη Δημοτική Πινακοθήκη «Αλέκος Κοντόπουλος» συνοδεύτηκε με έκδοση από τον Δήμο Λαμιέων του λευκώματος «ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΙΜΟΣ», ΄διήρκεσε τρεις μήνες με μεγάλη συμμετοχή κόσμου. Ο ίδιος  σε μια αναδρομή που κάνει στη δουλειά όλων αυτών των ετών καταλήγει «…δεν πιστεύω τόσο σ’ αυτό που λέγεται  εξέλιξη του καλλιτέχνη, όσο στη «στιγμή» του καλλιτέχνη. Υπάρχουν φορές που βρίσκεται σε διαφορετικό κλίμα και βλέπει διαφορετικά και εκφράζεται διαφορετικά.Η εξέλιξη, η βελτίωση που λέμε στους μαθητές, είναι η γνώση της τεχνικής, η ευχέρεια στον τρόπο ζωγραφικής, η γνώση από τη μελέτη. Αλλά η ψυχή δεν μπορεί να ταυτισθεί με την τεχνική. Η τεχνική είναι μέσον για την έκφραση της ψυχής. Η εικόνα είναι σύμβολο και η Τέχνη με τα μέσα που διαθέτει, τελάρα , χρώματα, είναι ύλη. Η προσπάθεια του καλλιτέχνη είναι να κατορθώσει το έργο του  να φύγει από τη γη, να σταματήσει να έχει βάρος, να γίνει κάτι άυλο που δεν τεκμηριώνεται, δεν ψηλαφιέται και δεν αποδεικνύεται.»

Για το πώς είδε ο κόσμος την έκθεση τονίζει «Ο  κόσμος αντιμετωπίζει τις τέχνες και ειδικότερα τη ζωγραφική με δισταγμό  και επιφυλακτικότητα, ένα δέος θα λέγαμε. Υπεύθυνος γι’ αυτό είναι ένας υποσυνείδητος εγωισμός των ιδίων των καλλιτεχνών που με τη στάση τους θέλουν να περιβάλουν την τέχνη με μυστικοπάθεια. Είναι καλύτερο λοιπόν να αφήσουμε τον κόσμο να σκέπτεται, να αισθάνεται, αντί να προσπαθούμε  να του επιβάλουμε τη γνώμη μας, ή να του πούμε, τι πρέπει να του αρέσει.

»Αν κάτι πέτυχε αυτή η έκθεση, είναι ότι έσπασε τον πάγο. Ένα έργο   χρειάζεται να το δούμε  πολλές φορές , να το ψάξουμε αφήνοντας τον εαυτό μας να βρει , αν υπάρχει κάποιος τρόπος επικοινωνίας μαζί του. Μετά ας βγάλουμε συμπεράσματα  . Εκείνο που χρειάζεται είναι μια απλή συζήτηση με το θεατή, για να μπορέσει να πλησιάσει το έργο και να προσέξει πράγματα που ίσως δεν έχει δει και να μην αποκλείομε κανέναν πιστεύοντας ότι δεν καταλαβαίνει.

Στην συνέντευξη  Το 1998 στο περιοδικό  ΑΝΩΘΕΝ αναφέρει σχετικά «Το να δέχεσαι ένα καλοπροαίρετο  έπαινο  για την  προσπάθεια σου ,  το βρίσκω όχι μόνο θετικό , αλλά και απαραίτητο για  να μπορέσεις να συνεχίσεις .Πρέπει όμως να μετράς καλά αυτόν τον έπαινο, να μην τον  μεγαλοποιείς , να τον κρατάς μέσα σου για δύναμη και να μην τον χρησιμοποιείς για να πεισθείς και να πείσεις. Άλλωστε η διαφήμιση προηγείται του έργου ενός καλλιτέχνη, ενώ η φήμη έπεται. Η φήμη καταξιώνει, αλλά αργεί να έρθει. Θέλει χρόνο, υπομονή και αφοσίωση.

 Στο περιοδικό ΔΡΥΑΣ ΤΟ Νοέμβριο του 1997 η λογοτέχνης καθηγήτρια Νανά Κουντούρη γράφει

«…γνώριμος οικείος στον τόπο μας ο Βασίλης Σίμος. Γνώριμη κι η συνεπής πορεία του στον εικαστικό χώρο. Πέρα από την πλήρη αποδοχή των ειδικών σε μας ανήκει μόνο το δικαίωμα του θαυμασμού για ότι πολύτιμο βλέπομε στα έργα του. Το ρεαλισμό και τη μεταφυσική της εικόνας. Το κρύφιο νόημα στο βάθος της. Το ανθρώπινο κι ένθεο πάθος. Τη φιλοσοφική γαλήνη. Το άπλετο φως και το λαλίστατο σκοτάδι. Οι άνθρωποι φιγούρες αδρές, ριζωμένες στο χθες, στο σήμερα , στο αύριο. Σαν τα βράχια. Ο άνθρωπος μέσα στο φυσικό τοπίο. Η φύση που υπονοεί τον άνθρωπο κι όταν ακόμη είναι απών από την εικόνα . ¨

Ο Ιστορικός της Τέχνης Δημήτρης Παυλόπουλος το 1997 σημειώνει»...Καλλιτέχνης και Δάσκαλος , άνθρωπος του εργαστηρίου  αλλά και της δράσης, πράος και μαχητικός ο ζωγράφος Βασίλης Σίμος σφραγίζει με την παρουσία του την πνευματική ζωή της Λαμίας. Η ζωγραφική του Βασίλη Σίμου αποκαλύπτει τη συνέπεια και την αφοσίωση του καλλιτέχνη στην εργασία του. Ευρύτητα θεματογραφίας, προσωπική γραφή, βαθειά καλλιέργεια, συνειδητή κατανόηση των προβλημάτων και της αγωνίας του ανθρώπου για την πορεία του στη ζωή, διακρίνουν πάντα την εικαστική δημιουργία του.»

Στο περιοδικό  ΑΝΩΘΕΝ της πόλης ,Ιούνιος- Ιούλιος 1998 ο εκδότης του Άρης Μαζαράκης  στον επίλογο μιας συνέντευξης  με το Βασίλη Σίμο γράφει :

«Πορεία στο χρόνο με χνάρια λευκά, όπως το φως της ελπίδας και του απείρου στα ταμπλό του. Γραμμές μοναχικές και χρώματα που με τρόπο μυστικό γίνονται μορφές και σχήματα ανεξίτηλα. Παρακαταθήκη μοναδική για τον τόπο και όλους εκείνους που ξέρουν να αντλούν από τη μαγεία της αληθινής Τέχνης, της Τέχνης του ανθρώπου για το συνάνθρωπο.

Εδώ και πενήντα χρόνια με τις πινελιές του ο δάσκαλος, ο ζωγράφος γράφει τη φύση, τον άνθρωπο και τους καιρούς  πάνω στον καμβά του και με υπομονή και ομορφιά ονειρική η ψυχή το μας δείχνει πράγματα που εμείς έχουμε  από καιρό πάψει να βλέπουμε και να νιώθουμε : ένα σούρουπο στον Αγάθωνα, ένα μισογκρεμισμένο λιθόκτιστο γεφύρι στο Βοϊδομάτη, μια αυλή με μπουκαμβίλια στο Πήλιο : Ο Βασίλης ο Σίμος. Ο Δάσκαλος. Ο Ζωγράφος

Η προετοιμασία της έκθεσης μέσα από τον φακό του Άρη Πιπέλια

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: